یادداشتی برا نیمیشن شنل قرمزی
ژانر یا گونه پلیسی گونه ای از سینماست که در جهان طرفداران بسیاری دارد.مردم از دیدن این فیلمها لذت فراوان می برند.وقتی کارآگاه این جور فیلمها البته گونه کلاسیک آن مانند پوآرو و خانم مارپل همه افراد داستان را در یک اتاق جمع می کند و اصل داستان را تعریف می کند همه تماشاگران او را تحسین می کنند و در ذهن خود فیلم را مرور می کنند تا بتوانند یک سوتی از آقا یا خانم کاراگاه بگیرند و وقتی موفق به این کار نمی شوند باز هم اورا تحسین می کنند و از آن لحظه تصمیم می گیرند چشمهایشان را به دنیای اطراف بیشتر باز کنند و وقایع را طوری ببینند که کامل دیده باشند و اگر ناگهان در اطرافشان جنایتی رخ داد بتوانند گره آن را باز کنند.
فیلم شنل قرمزی به نویسندگی و کارگردانی کری ادواردس در سال۲۰۰۵نمونه جالبی از این ژانر است که برای اولین بار برای کودکان ارائه شده است.قرار است کودکان بعد از دیدن این فیلم به این نتیجه برسند که اولا خانواده و اصل و نسب تنها چیزی است که سرنوشت آدمها را مشخص می کند،ثانیا دروغ در هیچ کجای زندگی جایگاهی ندارد و اگر کسی به شما پیشنهاد استفاده از دروغ حتی از نوع مصلحتی اش داد مطمئن باشید که دارید با یک شیطان صحبت می کنید.از همه مهمتر اینکه هر چیزی که شما میبینید،همه واقعیت نیست وممکن است فقط تصورات شما از موضوع باشد و واقعیت به شکل دیگری باشد یا جوری برای شما برنامه ریزی شده باشد که آن را طوری تصور کنید که آنها می خواهند تصور کنید.یعنی به زبان ساده تر شما قضیه را از آن زاویه ای ببینید که می خواهند شما از آن زاویه ببینید و زاویه ای که می بینید با زاویه اصلی آن واقعیت متفاوت باشد!
البته این فیلم چند پیام بهداشتی و اخلاقی دیگر هم دارد که باید خودتان آن را کشف کنید.
این فیلم از نظر تکنیکی بسیار ساده کار شده است و پیچیدگی بافتی و طراحی و حرکتی زیادی مانند کارتونهایی همچون شرک و کمپانی هیولاها را ندارد.سازندگان اثر ما بیشتر از آنکه به این جور چیزها اهمیت بدهند به جذابیتهای داستانی و طنز ماجرا توجه داشته اند.آنها با توجه به اینکه یک داستان کامل و جا افتاده قدیمی داشته اند بیشترین سعی خود را برای پر بار کردن آن از نظر طنز کلامی و تصویری کرده اند تا بتوانند بیننده را جذب کنند و تا پایان داستان به همراه خود بکشند.
در اجرای کار استفاده از ایده کتابهای برجسته بسیار زیبا و کارآمد است.
تنها نکته منفی ای که شاید بتوان برای این فیلم متصور شد،هماهنگ نبودن گروه سنی داستان با گروه سنی اجرائی تکنیکی فیلم است.طراحی ساده انگارانه ی شخصیتها و فضای داستان برای گروه سنی کودک مناسب است ولی داستان و پیچیدگیهای پلیسی آن و همچنین طنزهای کلامی و تصویری آن بیشتر برای گروه سنی نوجوان مناسب به نظر می رسد.
پوستر این فیلم بینندگان را یاد فیلم مظنونین همیشگی می اندازد و از همان ابتدا بیننده را به این فکر می اندازد که همه افرادی که کنار هم ایستاده اند می توانند مجرم باشند و آن کسی که اصلا به نظر نمی رسد حتما از همه خطرناک تر است.
در مورد درک طنز کلامی این فیلم نباید نقش موثر و پر رنگ دوبله ی انجمن گویند گان جوان را نادیده گرفت.گویند گان این فیلم با تلاش موثر خود توانسته اند جذابیت این فیلم را دوچندان کنند و مدیر دوبلاژ آن با استفاده از کلمات مناسب و با مزه،فیلم را دیدنی تر کرده است.
در نظر گرفتن پایانهای متفاوت برای داستانهای معروف می تواند به خلاقیت کودکان و نوجوانان کمک بسیاری کند.تاثیر این کمک از همه بیشتر در نمرات انشای دانش آموزان به چشم خواهد آمد.
نویسنده:شهریار زنجانی منبع:هفته نامه دوست نوجوانان